บทนำ

 

ยินดีต้อนรับนักเรียนทุกคนเข้าศึกษาภายในโรงเรียน Evil white School ข้าพเจ้า  จุนสึนะ โคโกโร่ ข้าพเจ้าเป็นครูใหญ่ของสถานศึกษาแห่งนี้ ประวัติของที่นี่มีมานานเพียง 1,000 ปี ซึ่งได้แยกตามหอพักทั้ง 4 ที่ทุกคนเลือกและทางโรงเรียนได้จัดให้ตามความเหมาะสมของนิสัย บุคลิก และความต้องการของทุกคน ข้าพเจ้าหวังว่าที่นี่คงไม่มีการทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นภายในและนอกโรงเรียน..... เสียงของผู้อำนวยการดังกึกก้องไปทั่วหอประชุมขนาดใหญ่ นักเรียนต่างนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ถูกแยกตามห้องและสายชั้น ซึ่งมีไม่เกินห้องละ 30 คน และจำนวนนักเรียนเพียงเท่านี้ก็มีไม่ถึงครึ่งของห้องประชุมแห่งนี้ หากไม่ถูกจัดวางให้ห่างพอดิบพอดี

ต่อไปขอเรียนเชิญรองผู้อำนวยการขึ้นมากล่าว ชายหนุ่มถูกเด็กผู้หญิงผมยาวสีเทาแทบจะลากพื้นแม้จะถูกมัดเป็นแกะ 2 ข้างยางมัดผมของเธอเป็นสีดำมีพู่ระบายออกคล้ายติดโบ ผมด้านหน้าของเธอยาวถึงเพียงบ่า เธอสวมชุดสีเงินลายดำ มือข้างซ้ายกอดตุ๊กตา มือข้างขวากระตุกชายเสื้อทำให้เขาคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ ซึ่งก็สร้างความประหลาดใจให้กับนักเรียนที่นั่งอยู่ด้านล่างเวที เด็กสาวไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมาที่เธออย่างใคร่รู้แล้วก้มลงกระซิบที่ข้างหูของเขาก่อนจะเดินหายไปทางด้านข้างเวที พิธีกรลุกขึ้นมายืนตัวตรงแต่ยังไม่ทันพูดอะไร เสียงที่ดังขึ้นจากความสงสัยของนักเรียนก็ได้ดังกึกก้องไปทั่วทั้งหอประชุม

นั่นมันอะไรกันน่ะ เด็กขนาดนั้นไม่น่าจะใช้เวทย์ได้นี่

เด็กคนนั้นทำได้ยังไงน่ะ มายากลรึเปล่า

หรือว่าเมื่อกี๊เป็นภาพลวงตา

หุบปาก!!!” เสียงที่ดังขึ้นจากความใคร่รู้ของเด็กๆ ดังขึ้นมาไม่ขาดสายได้ถูกทำให้เงียบโดยชายหนุ่มผมสีม่วง ดวงตาสีม่วงอมน้ำเงินยามราตรีดูเย็นชาไม่ฉายแววของอะไรกำลังหงุดหงิดอย่างที่สุด ใบหน้าขาวซีดรับกับผมยาวที่ถูกรวบเป็นหางม้าและผูกด้วยริบบิ้นสีดำที่เปล่งประกายคล้ายท้องฟ้าที่มีดาวประดับยามราตรี

ขอบคุณครับ พิธีกรโค้งขอบคุณชายคนนั้น บุรุษผมสีม่วงนั่งลงเช่นเดิมแล้วโบกมือเบาๆ เป็นเชิงให้พิธีกรพูดต่อ เขาพยักหน้าหงึกงักเป็นการตอบว่าเข้าใจความหมายให้กับบุรุษคนนั้น

ก่อนที่จะรู้จักกับเหล่าครู อาจารย์และเพื่อนๆ ในสายขอแจ้งประกาศที่ได้รับมาเมื่อครู่นี้จากท่านผู้อำนวยการของโรงเรียนให้ทุกๆ คนได้กลับไปทางบ้านของตนก่อนแล้วอีก 1 อาทิตย์มาเจอกันที่นี่ครับ ขอให้ทุกท่านโชคดี สิ้นเสียงเหล่าอาจารย์ที่อยู่บนเวทีรวมทั้งพิธีกรที่อยู่บนเวทีก็หายตัวไปแล้วประตูบานใหญ่ 2 บานก็เปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ เหล่าอาจารย์ที่อยู่ด้านล่างแยกไปประจำตรงประตูด้านละ 3 คน พร้อมหนังสือคู่มืออย่างหนา

ให้ทุกคนต่อแถว 3 แถวตรงทางออกพร้อมถือสัมภาระทั้งหมดของตัวเองเพื่อมารับคู่มือในโรงเรียนเพื่อไปอ่านทำความเข้าใจในอีก 1 อาทิตย์ข้างหน้าที่เราจะได้พบกันด้วยค่ะ ประกาศอีกครั้ง ให้ทุกคนต่อแถว 3 แถวตรงทางออกพร้อมถือสัมภาระทั้งหมดของตนเพื่อมารับคู่มือในโรงเรียนเพื่อไปทำความเข้าใจกับจุดต่างๆ ในโรงเรียนอีก 1 อาทิตย์ข้างหน้าที่เราจะได้พบกันค่ะ ห้ามแตกแถวนะคะ ขอให้ทุกคนเดินทางโดยสวัสดิ์ภาพนะคะ

เฮ้อ....อะไรกันเนี่ยเพียงมาถึงก็ไล่กลับบ้านแล้ว เสียงของหญิงสาวผมสีชมพูยาวปะบ่า ดวงตาสีชมพูอมม่วงฉายแววไม่ชอบใจสักเท่าใด และเธอก็สวมชุดแม่มดเต็มยศ เธอพูดขึ้นอย่างเซ็งๆ พลางทำหน้าไม่ชอบใจแล้วมองดูสัมภาระของตนที่มีถึง 2 กระเป๋าใหญ่ยักษ์แต่ก็ยังโชคดีที่มันลากได้ทำให้ไม่ต้องทำให้แขนเรียวเล็กของเธอต้องมีกล้ามขึ้นเร็วกว่าเดิม

เราช่วยไหม เสียงใสๆ ดังขึ้นใกล้ๆทำให้สาวผมชมพูต้องหันไปมอง เธอพบหญิงสาว 2 คนที่ดูอายุไล่เลี่ยกัน คนที่ดูอายุมากกว่ามีผมสีม่วงยาวเกือบถึงเข่า ดวงตาสีม่วงฉายแววอ่อนโยน ผิวขาวซีด ชุดของเธอเป็นสีแดงสดแหวกขึ้นถึงขาอ่อน ส่วนอีกคนที่อายุน้อยกว่ามีผมเป็นสีเงินเทาถูกรวบขึ้นเป็นแกละเหลือผมด้านหน้าปล่อยยาวลงมาเล็กน้อยซึ่งทั้ง 2 ข้างไม่เท่ากัน ดวงตาสีเทาฉายแววสนุก เธอสวมชุดสีขาวภายในผ้าอีกชั้นเป็นสีแดงเลือด แขนเสื้อยาวถึงตรงขาอ่อนปิดมือของเธอมิด ตรงส่วนกระโปรงสั้นจนเกือบเห็นกางเกงในแต่มีผ้ามีชมพูดอ่อนๆ ยาวเลยกระโปรงลงมาช่วยปิดบังอีกชั้นและมีผ้าสีแดงเลือดยาวลงมาทางด้านหลังทำให้ดูสวยยิ่งขึ้นไปอีก ตรงขอบกระโปรงและขอบแขนเสื้อเธอส่วนที่เป็นสีขาวแหวกขึ้นเห็นผ้าสีชมพูตรงกระโปรงและผ้าสีแดงตรงแขนเสื้อและโคนแขนเสื้อมีลายคล้ายหัวของหอกทั้ง 2 ข้าง ปลายเสื้อและกระโปรงของเธอเป็นสีดำสวย ทั้งคู่มีกระเป๋าถือใบใหญ่พอๆ กับเด็กสาวผมสีชมพูคนละใบแต่ลวดลายบนกระเป๋าของพวกเธอไม่เหมือนใครเลยจริงๆ

เอ่อ...ไม่เป็นไรจ้ะ ขอบใจนะ เด็กสาวพูดพลางโบกมือเบาๆ

จ้ะ งั้นเธอชื่ออะไรอยู่สายไหนเหรอ หญิงสาวผมสีม่วงถามอย่างสุภาพ

ชื่อนาซึ มินายะ นาซึเมะจ้า อยู่สายซัมเมอร์ปี 1 พวกเธอล่ะจ้ะ

ฉันชื่อศริสโซโคลล่า รีเบลต้าจ้ะ อยู่สายซัมเมอร์ปี 2” หญิงสาวผมสีม่วงตอบและกำลังจะแนะนำคนข้างๆ ก็ต้องถูกขัด

ฉัน ศริสโซโคลล่า เซร์ดาห์ สายซัมเมอร์ปี 1 ยินดีที่รู้จักนะ^^

พวกเธอกลุ่มนั้นน่ะ รีบออกมาได้แล้วจะปิดประตูแล้ว อาจารย์คนหนึ่งตะโกนเรียกพวกเธอเมื่อเห็นว่าเป็นกลุ่มสุดท้ายแล้ว พวกเธอมองรอบตัวเมื่อเห็นว่าไม่มีคนเหลือแล้วก็รีบพากันไปหาครูตรงหน้าทางออกทันที

อาทิตย์หน้าขึ้นไปเก็บของบนหอพักได้เลยนะจ้ะแล้วทางหอพักจะประกาศให้ทุกคนมารวมตัวกันเองนะจ้ะ กรุณามาให้ตรงเวลาด้วย อาจารย์สาวอีกคนพูดพลางยื่นหนังสือคู่มือเล่มหนาให้กับทั้ง 3 คน

ค่ะ ทั้ง 3 ตอบพร้อมกันแล้วรีบวิ่งออกจากหอประชุมในทันที

edit @ 4 Jan 2011 23:02:46 by Coocky&Narumi

edit @ 4 Jan 2011 23:03:42 by Coocky&Narumi

edit @ 4 Jan 2011 23:04:39 by Coocky&Narumi

edit @ 4 Jan 2011 23:16:13 by Coocky&Narumi

edit @ 6 Jan 2011 21:00:54 by Coocky&Narumi

เด็กสาว...

posted on 03 Jan 2011 16:48 by coocky
ในคืนนั้นเป็นคืนวันคริสมาสครั้งที่ 6 ของการที่ต้องนอนอยู่ข้างถนน
ผู้หญิงผมสีบรอนด์ สวมเสื้อกันหนาวราคาแพง รองเท้าผ้าสีน้ำตาล รูปร่างท้วม . . .ไม่เข้ากันเสียเลย
แต่ถึงหนูจะคิดอย่างนั้นก็ต้องเดินเข้าไปหาเธอ
"คุณน้ารับไม้ขีดไฟไหมคะ"
"เชอะ" หล่อนเชิดหน้าพลางทำท่าทางรังเกียจชุดกระโปรงโกโรโสที่หนูใส่แล้วเดินจากไป
บ้านของหนูเคยเป็นเศรษฐีและหนูก็เคยทำท่าทางแบบนั้นใส่ผู้หญิงแก่ที่มาขายไม้ขีดให้หนู
ใช่แล้ว...ตอนนี้หนูคงกำลังโดนแบบเดียวกับป้าคนนั้น โดนรังเกียจเหมือนที่เคยทำใส่ป้าคนนั้น
ชายดูอายุ 20 กว่าเดินมาทางหนู หนูต้องขายให้ได้ไม่งั้นจะถูกคุณแม่ตี
คุณแม่ผู้น่าสงสารที่พอล้มละลายก็กลายเป็นคนเจ้าอารมณ์ดื่มแต่เหล้าเหมือนยายแก่ที่น่าสมเพช
"รับไม้ขีดไฟไหมคะ"
"เท่าไหร่งั้นหรอ"
"กล่องละ 5 บาทค่ะ"
"หมดนั่นเท่าไหร่"ในตะกร้ามีทั้งหมด 100 กล่องยังขายไม่ได้เลยสักกล่องเดียว
"500บาทค่ะ" เขาหยิบเงินในกระเป๋ามาให้แล้วยิ้มอย่างใจดี
"หนูไม่มีเงินทอนค่ะ"
"ไม่เป็นไร ฉันให้" เงินที่ได้มาเยอะกว่าค่าตะกร้าและไม้ขีดไฟทั้งหมดเป็น 3 เท่า
แล้วเขาก็เดินจากไปโดยที่หยิบไม้ขีดไฟไปแค่กล่องเดียว
หนูได้แต่ยิ้มในใจแล้วเดินไปหาชายชราที่มุมตึก
"ได้เวลากลับบ้านแล้ว" เขาพูดขึ้นแล้วจูงมือหนูไปในคืนที่มีหิมะโปรยปราย
 
"แกต้องออกไปขายอีกไปเดี๋ยวนี้!!!!" คุณแม่ไล่หนูออกมาจากบ้านพร้อมตะกร้าใบเดิมที่มีไม้ขีดไฟเหลืออยู่ 99 กล่อง
ดึกอย่างนี้แล้วจะไปขายให้ใครกันนะ ช่างเถอะ....ต้องรีบขายให้ได้
 
เด็กสาวได้แต่เดินไปตามทางถนนที่แทบจะไม่มีคนเดินสวนทาง

edit @ 3 Jan 2011 18:06:25 by Coocky&Narumi

รู้จักกันก่อนนะ

posted on 03 Jan 2011 15:56 by coocky

สวัสดีจ้า คือเปิดบล้อกมา (พิมพ์ถูกไหมนิ= =)

ส่วนใหญ่ที่เห็นเลยก็คือบล้อกทำอาหาร

บล้อกวาดการ์ตูน อะไรประมาณนี้

อ้อใช่ เราชื่อ คุกกี้ เราชอบทำทุกอย่างที่สนุก

เพราะงั้น...จึงหาจุดเด่นของบล้อกไม่ได้ แฮะๆ(เหมือนจะปลื้ม)

 

อะเค เข้าเรื่องละกัน

 

ยินดีที่ได้รู้จักละกันนะคะ

ส่วนใหญ่ที่จะลงก็คือนิยาย ไม่ก็เรื่องสั้น ฟิค

(ไม่ค่อยมีความอดทนในการวาดรูป)

 

แล้วพบกันเน่อ~